Spacer z kotem, jak to wygląda naprawdę?

Najważniejsze i od tego zaczynamy, spacer jest dla kota, a nie dla nas. To nie ma być nasza zachcianka, tylko coś, co daje frajdę i bezpieczeństwo kotu. I trzeba sobie jasno powiedzieć: nie każdy kot się do tego nadaje. Jeżeli Twój kot mimo pracy z nauką spacerowania dalej się pokłada w szelkach, boi się bodźców, łatwo się płoszy i wiesz, że może uciec ze strachu, odpuść. Lepiej zrezygnować, niż narażać go na silny stres i choroby, które mogą być jego skutkiem.

Na samym początku trzeba kota przygotować do nowych dźwięków i zapachów. Jeżeli masz kota odważnego, super, możesz iść krok dalej. Ale jeżeli kot reaguje lękiem na nagłe dźwięki, huki, nieznane miejsca, musisz najpierw to przepracować. Jak?

• w domu puszczaj głośniejsze dźwięki z YouTube, żeby się przyzwyczaił (odgłosy ruchu ulicznego, dźwięk samolotow itp),
• zabieraj go w transporterze na krótkie wycieczki, np. na klatkę schodową albo do parku na kilka minut,
• chodź z nim w różne miejsca w transporterze, by oswoił się z zapachami i otoczeniem.

Kiedy kot ma już przepracowane bodźce, przychodzi czas na szelki. I tu uwaga, nie daj się naciągnąć na różne „antyucieczkowe” czy „bezuciskowe” cuda. Każdy kot jest inny i szelki muszą być dopasowane do niego. Najlepszym wyborem są szelki Y z centralnym kółkiem w przedniej uprzęży.

Jak zacząć przyzwyczajać kota do szelek?

• najpierw kładź szelki obok kota, w jego ulubionych miejscach, żeby mógł je poznać,
• dopiero później zakładaj je na chwilę w domu i stopniowo wydłużaj czas,
• niech kot w nich chodzi po kilka godzin dziennie pod Twoim czujnym okiem,
• jeśli zaczyna się buntować, nagradzaj go smaczkami, buduj pozytywne skojarzenia.

Kiedy kot ogarnie szelki, czas na smycz. Niektóre koty traktują ją jak zabawkę, więc musisz odwracać uwagę, np. zabawą czy smaczkami. W takim komplecie możecie najpierw spacerować sobie po domu.

Macie już opanowane bodźce, szelki i smycz? Super! Teraz pora pokazać kotu świat zewnętrzny.

• Zacznij od klatki schodowej albo cichych, spokojnych miejsc.
• Jeśli kot reaguje spokojnie, możesz spróbować dalej, parki, lasy, place.
• Najlepsze godziny na początkowe spacery to świt albo zachód słońca, kiedy jest najmniej ludzi i hałasu.

Tu ważna jest nauka kociej mowy ciała. Kot może się zestresować w każdej chwili, nawet po wielu ćwiczeniach. Patrz na sygnały:

• podkulony ogon, niskie przyczajone chodzenie,
• uszy odgięte do tyłu,
• próby ucieczki.

To znaczy, że kot nie czuje się komfortowo.

I pamiętaj! Kot to nie pies. Nie wymagaj, żeby chodził przy nodze. Koty to obserwatorzy. Mogą siedzieć w jednym miejscu i patrzeć godzinami, i dla nich to już świetna rozrywka. Ty masz podążać za kotem, nie wyznaczać trasę.

Spacery powinny mieć swoją rutynę. Rób to o stałych porach, co kilka dni lub tygodni. Inaczej kot będzie Ci miauczał pod drzwiami, bo zaburzasz jego rytm.

Po spacerze pamiętaj o cyklu łowieckim:

• na dworze kot obserwuje, poluje wzrokiem i słuchem,
• w domu dokończ to zabawą z  wędką,
• a na koniec daj jedzenie, np. na lickmacie albo w zabawce strategicznej.

Zanim wyprowadzisz kota:

• zabezpiecz go przed pchłami i kleszczami,
• pamiętaj o dodatkowych szczepieniach,
• naucz się rozpoznawać toksyczne rośliny, np. bukszpan, który koty często obwąchują,
• nie pozwalaj mu polować na małe zwierzęta jak ptaki czy myszy,
• miej zawsze przy sobie transporter, żeby kot, który się przebodźcuje albo zmęczy, mógł spokojnie wrócić do swojej kryjówki,
• posiadaj gaz pieprzowy w razie ataku psa podbiegacza
• miej przy sobie woreczki na odchcody
• nie wychodź z niewykastrowanym kotem

Jeżeli kot po spacerach ciągle domaga się kolejnych wyjść, wzbogacaj jego środowisko w domu: drapaki, półki, kotyfikacja, zabawki strategiczne. Kot na dworze ma ogrom nowych bodźców, a w domu też musi mieć zajęcie, żeby się nie nudził i nie próbował sam uciec.

Zacznij od oswojenia bodźców, mądrze dobierz szelki (najczęściej Y), naucz kota komfortu w domu, a pierwsze wyjścia rób w ciszy i spokoju. Obserwuj język ciała, zbuduj rutynę domykającą cykl łowiecki i trzymaj się żelaznych zasad bezpieczeństwa. Jeśli Twój kot mówi „nie”, uszanuj to.